Волкі хлеб. Збор апавяданняў

Пах памерлых кветак
Генерацыя фанцікаў і фішак
Маўчанне
Сена
Цяжкасці разумення
У дарозе
Замежнікі
Ліст
Іншы свет робіцца бліжэйшым
Колькі слоў пра яе
Ператварэнне
Fish
Адносіны
Матылькі
Бліжэйшыя два тыдні

Апранутыя апавяданні. Літаратурны праект

Клубнічнае сочыва
Японец
Кіцель Ваяводзіна
Племя шашонаў
Рускі камуніст
Бірузовы шалік
Чорная сукенка
І было лета, і быў жнівень
Сіямскія блізняты
Кветкі і блэк метал
Падарожжа
Смех
Сны
Вярніце мне маё дзіця
Адвечнае не-вяртанне
Поле для гольфа
Крылы
Жыццё ў колеры
Барысаў
Рахман
Футбол
Мізантрапічная безвыходнасць
Рэалістычныя фантазіі
Успаміны: маса брута
Сэнс жыцця
Маналог пра матэрыю
Краскі і гузікі
На пачатку было Слова, і Слова было
І прыйшлі сланы Ганібала
Час збіраць камяні
Зайздрасць
Дзіўная сустрэча
Сем дзён — раніца
Госці
Калядныя скрынкі
Данілка
Хрысцінка
Віталька
Рыгорчык
Дануся
Лерачка
Кругазварот

“Іржавы пакой з белымі шпалерамі”... назва прыйшла праз адну падзею. Неяк так адным вечарам я самотна жлукціў і гартаў Арцюра Рэмбо, дзе патрапіў на верш “Венера Андыямэна”, які пачынаўся словамі “З іржавай ванны, быццам з труны бляшанай...”, і так мне гэтыя словы закінуліся, што я нават пад раніцу, прачнуўшыся з хвораю галавою, у шэрым пакоі з нейкімі белымі шпалерамі, адразу ўспомніў радкі, і вырашыў, як мая новая кніга будзе называцца. “Іржавы пакой” даволі вялікі ― 400 старонак і 57 апавяданняў, і складзены з дзвюх частак: збору апавяданняў і літаратурнага праекту. Большую частку гэтай кнігі я мушу скончыць у Веймары, гэта нягледзячы на тое, што паралельна пішу раман і падарожныя занатоўкі… Чаму пад адну вокладку патрапілі адразу так бы мовіць два розныя праекты? Таму, што выдаваць у Беларусі адразу дзве кнігі – гэта дурная раскоша, няма грошай ні ў выдаўцоў, ні ў пісьменнікаў, ні ў фундатараў і спонсараў, карацей ― гамон!
Першая частка кнігі, збор апавяданняў “Волкі хлеб”, аб’яднаная адным героем, якога завуць Гераня Латураў. І ён фігуруе амаль ва ўсіх апавяданнях, за выключэннем трох ці чатырох, лічыць дакладна не буду. Гэты збор апавяданняў досыць рознакаляровы як па апавяданнях, так і па эстэтыцы і тэматыцы, часта праз галоўнага героя чуюцца словы аўтара, часта наадварот, ідзе нейкі ўнутраны маналог, наканаваны прыхаваць сапраўдныя думкі, ідэі… Шмат якія апавяданні патрапілі пад уплыў тых ці іншых пісьменнікаў, якіх я сам знаходжу досыць цікавымі. Я, вядома не буду казаць нічога канкрэтнага пра гэтыя апавяданні, але працытую Сэліна, які заўжды на пытанне пра новую кнігу казаў так: “Што я тут магу сказаць, чаго вы ад мяне хочаце, вунь, кніга ўжо напісаная, усё (!), трэба яе браць і чытаць!” І казаў ён гэта звычайна эмацыйна і нават пакрыўджана. Адзінае, што я дадам пра першую частку кнігі, гэта тое, што яна ў некаторых месцах досыць метафарычная, складаная і мае ў сабе некалькі слаёў сюжэтнага і інтэрпрэтацыйнага матэрыялу, ну і па-першае ― цытаванне і метафарычнасць пачынаюцца як з імёнаў і прозвішчаў, так і з месцаў і сюжэтных паваротаў. Я пазмагаўся за тое, каб чытаць было не проста цікава, але ў некаторых момантах была магчымасць нешта расшыфроўваць і цытаваць…
Што тычыцца другой часткі, літаратурнага праекта “Апранутыя апавяданні”, то тут усё можа быць яшчэ складаней, бо за асноўную задуму я ўзяў раман Пітэра Грынуэя “Золата” і зрабіў інтэрпрэтацыю на свой лад, дзе асноўнай канвой, альбо так бы мовіць “завязкай” да аповеду, з’яўляецца вопратка, праз якую пачынаецца падарожжа па краінах, жыццях і лёсах людзей, гэта хутчэй штосьці кшталту вялікай гутаркі пра сэканд-хэнд на ўзроўні рэлігіі, містыкі, казачнасці, прыпавесці... апранутыя апавяданні насычаны гульнёй, героямі, пачуццямі, тэмпам развіцця сюжэта...

Сяргей Календа, для knihi.by пра "Іржавы пакой"