Пакахай мяне, салдацік

Больш выяваў

Націсніце, каб павялічыць

няма водгукаў

Быкаў Васіль

12.40 BYN

Памер: 115x180 мм

Вага: 140 г

Purchase

Абраны варыянт адсутнічае на складзе. Калі ласка, абярыце іншы варыянт.

Проза Быкаў Васіль Папуры, выдавецтва

Апісаньне

Пакахай мяне, салдацік: аповесць / Васіль Быкаў. — Мінск: Папуры, 2025. — 128 с.

ISBN 978-985-15-5990-5

У творы апісваюцца падзеі апошніх дзён Другой сусветнай вайны. Што адчуваюць героі ў самым канцы доўгага і цяжкага шляху? Якія клопаты, спадзяванні і расчараванні чакаюць іх?

Творы Васіля Быкава не толькі ўтрымліваюць глыбокія думкі пра жыццё, людзей і іх адносіны, але і па-майстэрску адлюстроўваюць перажыванні і ўнутраныя канфлікты чалавека, які трапіў у надзвычайныя абставіны.

«Пакахай мяне, салдацік» — пранізлівая аповесць пра каханне, якое — франтавік Быкаў ведаў гэта як ніхто іншы — не прызнае перапынкаў на вайну.

ФРАГМЕНТ З КНІГІ Разгарнуць

Вайна шпарка кацілася пад адхон, днямі быў узяты Берлін, а мы ўперліся ў нямецкі абарончы рубеж за невялікім аўстрыйскім гарадком і трэці дзень стаялі на месцы. Немцы часам пастрэльвалі з гарматаў і мінамётаў, і тады сярод ладных, вастраверхіх дамкоў гахалі выбухі і ўшчэнт разлятаўся наўкола чырвоны друз чарапіцы. Каб не той даховачны ды цагляны друз, якім быў закіданы асфальт, было б дужа здатна каціць на ровары, асабліва ад павароткі ўніз да паўразбітай дамоўкі на рагу, за якой ля рэчкі стаялі акапаныя гарматы. Увогуле было небяспечна, маглі і падстрэліць, хоць кулі з недалёкага «перадка» сюды не даляталі. Але каб не міны. Ад мін, гэтага нямецкага пачварства, схову на перадавой не было нідзе – ні ў полі, ні ў лесе, ні ў горадзе. Хіба ў зямлі. Але ў зямлі ўжо не сядзелася – наседзеліся за вайну. А тут буяла вясна, напоўніцу зелянела абсыпаная жоўтымі казяльцамі трава на пустцы, у гародчыках пры дамках зацвітаў бэз, удзень прыгравала сонца. На душы павальнела, нават штосьці зарадавалася ўнутры ў няпэўным прадчуванні маладой бяздумнай удачы. Асабліва калі табе трошкі за дваццаць і ўпершыню за вайну з'явілася спадзяванка выжыць. Ды сёння трапіўся пад рукі спраўны ровар, на якім не катаўся з дзяцінства.

З-за аснежаных хрыбцінаў гор выбавілася ў неба ранішняе сонца, сляпучымі промнямі нечакана ўдарыла з-за павароткі ля рога шырокага, паўразбітага выбухам дома. На момант дарога пахіснулася, кола незнарок валюхнула ўбок, і я з добрага разгону грымнуўся на асфальт. Яшчэ аж праехаў колькі крокаў бокам. Перамагаючы боль у калене, падняў галаву і тады ўбачыў людзей. Блізка прыткнуты да ўцалелай сцяны дамка, стаяў камандзірскі «віліс», з ім побач трафейны «хорх», і застыла купка афіцэраў, якія здзіўлена ўтаропіліся ў мяне. Вядома, то было начальства. («І калі іх прынесла сюды?» няўцямна падумаў я.) Ціха мацюкнуўшыся на іх і на сябе таксама, пачаў нязграбна ўставаць. Надта спяшацца ўжо не мела сэнсу, я выразна адчуваў, што ўліп, і рыхтаваўся па магчымасці перажыць малапрыемную сустрэчу…

(канец фрагмента)

Водгукі

Неабходны Лагін або Рэгістрацыя, каб напісаць водгук.

Раім паглядзець

Альпійская балада

Быкаў Васіль

Выданне змяшчае, бадай, самую лірычную аповесць народнага пісьменніка Беларусі Васіля Быкава, якая яшчэ раз даказвае, што нават у самых страшных абставінах у жыцці чалавека застаецца месца для найпяшчотнага пачуцця кахання.

Дзедавы казкі

Дзед Янкель

Поўня ўзышла на чорнае неба, яе халодныя прамяні асвячалі пакой, падаючы праз акно. Голасна брахаў суседскі сабака. Я доўга не мог заснуць, таму пэўны час проста ляжаў пад коўдрай і паглядаў у акно. Узгадаў, як мая бабуля вучыла мяне малога, што перад сном у акно глядзець нельга, бо нячыстая можа налякаць. Зразумела, што я, малы хлапчук цікаўны да ўсяго, не мог яе паслухаць. Акно было для мяне нібы дзвярыма ў іншы свет, я падоўгу ўглядаўся ў неба, на якім танчылі халодныя зоры, нават намагаўся іх лічыць. Тады ж бабуля пачынала пужаць мяне «бабамі цыцохамі» і распавядаць мне чарговую байку.