Дараванне

няма водгукаў

Брава Алена

6.30 BYN

Памер: 120x200 мм

Вага: 290 г

Purchase

Няма на складзе

Проза Пераклады Звязда (ex-Літаратура і Мастацтва)Літаратура на іншых мовах Ляўрэаты літаратурных прэміяў Брава Алена

Апісаньне

Дараванне=Прощение=Vergebung: Аповесць. — Мінск: Выдавецкі дом “Звязда”, 2013. — 208 с.

Кніга змяшчае аповесць “Дараванне” на трох мовах: беларускай, рускай і нямецкай.

ISBN 978-985-7059-28-7.

Старажытнагрэчаскае слова “алетэйя” (“ісціна”) літаральна азначае “адсутнасць забыцця”. Страціўшы памяць, непазбежна губляеш ісціну — да такой высновы прыходзіць гераіня аповесці Алены Брава “Дараванне” беларуска Ларыса Вашкевіч, вымушаная даглядаць у Германіі Ганса Краўза — цяжкахворага бацьку свайго мужа. Аднойчы Ларыса, чыя сям’я пацярпела ад фашызму ў гады акупацыі Беларусі, даведваецца пра тое, што Ганс у гэты час служыў у вермахце, і не дзе-небудзь, а ў яе родных мясцінах. Рашэнне жанчыны адназначнае: пакінуць дом былога акупанта. Аднак ні муж, ні суайчынніца-эмігрантка, ні нават дарослая дачка не разумеюць яе.

Дык што прымушае Ларысу Вашкевіч не спаць уночы: выхадкі былога нямецкага салдата, які пакутуе на хваробу Альцгеймера і таму лічыць, што вайна яшчэ працягваецца? Гульня каляровых шкельцаў у калейдаскопе Мнемазіны? Ці “замацаванне афекту” гістарычнай памяці?

“…Псіхадраматычны формазмест (здзяйсненне хрэстаматыйнага адзінства) пры ўнікальнай аўтарскай “энергетыцы”, што праблісквае ў стылі, ужо абяцае чытачу штосьці каштоўнае — рэдкую ракавінку ў вялізным моры рознага кшталту славеснасці. Але гэта яшчэ не ўсё”.

Таццяна Студзенка, "Дараванне супраць кампрамісу" ("Звязда")

ЗМЕСТ

Дараванне
Прощение (перевод с белорусского автора)
Vergebung (пераклад з беларускай Андрэ Бёма)
Диалог со временем: интервью-послесловие (Алесь Карлюкевич)

Пра аўтарку Паглядзець

Алена Брава нарадзілася ў Барысаве. Скончыла факультэт журналістыкі Белдзяржуніверсітэта, пасля чаго з’ехала разам з мужам-кубінцам на Кубу. Пасля вяртання жыве ў Барысаве і працуе ў барысаўскай раённай газеце “Адзінства”. Аўтарка кніг прозы “Каменданцкі час для ластавак”(2004), “Рай даўно перанаселены” (2012), “Дараванне. Прощение. Vergebung” (2013). Удзельнічала ў анталогіях: “Апавяданне-2005”, “І зоркі над Бярэзінай-ракой” (2008), “У храме зямнога кахання” (2009), “Самая чароўная кветка” (2010), “За мостом моего детства” (2011).

Друкавалася ў часопісах “Маладосць”, “Крыніца”, “Полымя”, “Нёман”, “Сибирские огни” (г. Новасібірск), “Новый берег” (г. Капенгаген). У 2012—2013 г.г. у выдавецтве “Franc-Tireur USA” (ЗША) у Алены Брава выйшлі кнігі аўтарскіх перакладаў “Каханне ў ценю казармаў Манкада”, “Спектакль у чорным тэатры”, “Менада і яе сатыры”.

Лаўрэат літаратурнай прэміі “Гліняны Вялес” ТВЛ за кнігу “Каменданцкі час для ластавак”. Лаўрэат літаратурнай прэміі “Silver Bullet” (“Сярэбраная куля”) выдавецтва “Franc-Tireur USA” (ЗША) за 2013 год.

Кніга “Рай даўно перанаселены” трапіла ў доўгі спіс літаратурнай прэміі імя Ежы Гедройца ў 2013 годзе.

Фрагмент з кнігі Паглядзець

…Час ідзе, і нават самы страшны боль пакрываецца скарынкай забыцця. Тут толькі яна заўважыла, што вымаўляе тыя словы ўголас, даводзіць іх свайму адбітку ў люстэрку — ну чыста як Ганс! — і села на ложак, закрыўшы твар рукамі. Што ж зробіш, калі ўсякае новае пакаленне імкнецца пазбавіцца ад памяці пра мінулае, як ад старой рухлядзі, вось як яны з Ральфам вынеслі ў кладоўку няўклюдны, пасляваенны яшчэ каток для прасавання бялізны. Асабістая памяць, якая ёсць, па сутнасці, набор вопытаў, у маладых пустая, як незапоўнены лазерны дыск. Наколькі больш прадуктыўна чалавек пражываў бы сваё жыццё, калі б нараджаўся by default — менавіта па змоўчанні! — з запісанымі ў розуме гатовымі копіямі файлаў з рэсурсу калектыўнай памяці. Калі б гэта было магчыма, чалавецтву хапіла б усяго адной вайны, якая стала б апошняй. На жаль, ніхто не можа пакарыстацца чужой памяццю. І не хоча. Нядаўна яна даведалася пра тое, што праз шэсць дзясяткаў год пасля Халакоста жыхары баварскага горада Дахау выступаюць за закрыццё мемарыяла, створанага на месцы былога нацысцкага канцлагера. А дамы, што размяшчаюцца ў непасрэднай блізкасці ад труб крэматорыя, што ў час вайны дымілі днём і ноччу, лічацца зараз першакласнай нерухомасцю, бо прылягаюць да ціхіх зялёных раёнаў. І тыя, хто жыве ў тых дамах, не пакутуюць ад начных жахаў. Ды сам горад Дахау ў мясцовай прэсе ўпамінаецца ў асноўным дзякуючы тамтэйшаму бардэлю…”

Водгукі

Неабходны Лагін або Рэгістрацыя, каб напісаць водгук.

Раім паглядзець

Рэвалюцыя

Марціновіч Віктар

Масква 2000-х. Горад, дзе віруюць ашаламляльныя грошы і пануюць стальныя норавы. Дзе чалавек існуе ў каардынатах падначалення і спакусы, дзе воля — гэта найчасцей воля да ўлады. Галоўны герой, выкладчык-эмігрант з Беларусі, патрапляе ў вір выпрабаванняў, якія вымушаюць яго нанова спасцігнуць тое, чаму адмова ад індывідуальнай свабоды ёсць такой салодкай. Гэты тэкст варта чытаць, каб адчуць і зразумець тыя энергіі, што стаялі за шмат якімі падзеямі на постсавецкай прасторы апошнія 30 гадоў.

Шаптухі

Сабухава Алена

Таямнічы, чароўны свет беларускага Падляшша... Дзе адбываюцца паломніцтвы да знакамітай «гары крыжоў» Грабаркі і стаяць чэргі да мясцовых шаптух, чые абрады не змяніліся з паганскіх часоў. Пад крылом Белавежскай пушчы прытаіліся вёскі, жыхары якіх па-свойму глядзяць на вакольны свет, па-свойму памінаюць продкаў, захоўваючы і працягваючы адметныя традыцыі. На старонках гэтай кнігі містыка часам пераплятаецца з рэчаіснасцю, свет інфернальны пачынае ўплываць на рэальны. Разам з гэтым героям рамана «Шаптухі» не чужыя і агульналюдскія праблемы, якіх немагчыма пазбегнуць у сучасным глабалізаваным свеце.

Знахар

Далэнга-Мастовіч Тадэвуш

«Знахар» — польскі бэстсэлер 1937 года. Меладраматычны раман Тадэвуша Далэнгі-Мастовіча расказвае пра выбітнага варшаўскага хірурга, прафесара Рафала Вільчура, які пасля страты памяці і шматгадовых бадзянняў пад імем Антонія Касібы трапляе ў рытуал на млын у мястэчку на Браслаўшчыне, дзе нечакана выяўляе ў сабе невытлумачальную здольнасць лячыць людзей.