Вільня: Logvino Literatūros namai, 2015. — 190 с.
ISBN 978-609-8147-14-8
Перад вамі кніга, створаная за кошт доўгіх назіраньняў і дасьледаваньняў размаітага гатэльнага жыцьця сталіцы. Першая частка, “Кантынэнтальны сьняданак”, пабачыла сьвет у 2012-м, але падалася аўтару няскончанай, і цяпер, калі мінула два гады і зьявілася другая частка, “Швэдзкі стол”, можна лічыць, што тэма гатэлю ў беларускай літаратуры агучаная, і ўлічанае ўсё альбо амаль усё, бо да канца ніводная гісторыя ў гэтым сьвеце яшчэ не была напісанаю.
Перад вамі сабрана як мага болей назіраньняў і думак пра гатэль, пра яго жыхароў, працаўнікоў і дырэктараў. Гэта своеасаблівы вопыт творчай працы з будзённаю рэальнасьцю, калі героі становяцца больш эмацыйнымі, большымі вар'ятамі і большымі рамантыкамі, бо па-іншаму кнігі ня пішуцца.
ПРА КНІГУ Паглядзець
“Звярніце ўвагу на Календаў “Сняданак”. Напісана па-сучаснаму, кароткімі сказамі, у апавядальнай манеры. Гэта такая кніжка-FM-размова. Сюжэты,у якіх можна пабачыць нешта сярэдняе паміж нуар-прыгодамі тарантынаўскіх герояў і жорсткім рэалам беларускай сталіцы з форуму minsk.by”.
Віктар Марціновіч
“Бадай, раней у беларускай прозе не было нічога падобнага, як і не было такога гатэльнага жыцця. Відавочна, што Календа арыентуецца на пэўных заходніх аўтараў і імкнецца пісаць нестандартна, завабліваючы чытача рознымі разынкамі”.
Алесь Аркуш
“Як даўняму аматару вытворчых раманаў Артура Хэйлі “Аэрапорт”, “Гатэль” і інш., мне вельмі хацелася, каб нешта падобнае з’явілася і ў беларускай літаратуры. Тым больш што для большасці з нас таямніцы бізнесу — усё яшчэ таямніцы. I якое ж было маё здзіўленне, калі я ўзяла ў рукі параўнальна невялікую, густоўна выдадзеную кнігу “Кантынентальны сняданак” Сяргея Календы. Гэты зборнік прозы аказаўся самым што ні ёсць тыповым вытворчым раманам пра гатэль, цікавым не менш, чым вядомы хэйлеўскі твор!
<...>
Аўтар узяў на ўзбраенне творчы метад канадскага пісьменніка — выяўляць “крызіс сярэдняга характару, які выкліканы неспакоем, скокамі настрою, і выкарыстоўваць яго ў паралельных лініях”. Але паколькі ўсё напісана на арыгінальным беларускім матэрыяле, дзе пазнаецца — нягледзячы на папярэджанне аўтара пра выпадковасць любых супадзенняў — літаральна ўсё і ўсе, чытаць кнігу надзвычай цікава.
<...>
Нават цяжка сказаць, што больш уражвае ў кнізе: засяроджанае, амаль навуковае разуменне чалавечай псіхалогіі, жывая гутарковая, нязмушаная ўмоўнасцямі мова ці вось гэтыя нетыповыя для сучасных пісьменнікаў веды аб працы людзей, якіх мы звычайна проста не заўважаем. Чыста тэарэтычна можна ўявіць, што кожны можа прымераць на сябе ролю маркетолага ці ахоўніка буйнога дарагога гатэля... А вось паказаць працу пакаёўкі так, што навекі вечныя чытач адчуе і зразумее ўвесь псіхалагічны цяжар гэтага занятку — гэта трэба мець пільны погляд і шчымлівую любоў да “бедных людзей”, якіх Календа паказвае ў лепшых традыцыях Дастаеўскага і Чэхава”.
Ганна Кісліцына
ЗЬМЕСТ Паглядзець
Вольга Гарапучык. У засьценках гатэльнага жыцьця
КАНТЫНЭНТАЛЬНЫ СЬНЯДАНАК
Чырвонае паліто
Парэнчы
Масаж
Начны мэнэджар
Швэды
Сцэнарыстка
Бі
Цыганка
Бухгальтар
Котка
Дзядуля
Мэнэджар
Сьпіс
Урачыстае адкрыцьцё
Чорнае паліто
Інвэстар
Шампанскае
Жыгала
Хаўскіпінг
Сутэнэрства
Бармэн
Нумар 607
Шэйх
Маркетынг
Людзі на арэне цырку
Карычневае паліто
ШВЭДЗКІ СТОЛ
Зялёная кашуля
Прыбіральшчыцы
Мэнэджар
Дырэктары
Сястра
Дзяўчына
Кухарка
Адміністратары
Здароўе
Касмэтоляг
Кліенты
Прастытутка
Бэлбоі
Чорная кашуля
Ганна Кісліцына. Смачны чытацкі сняданак
Фрагмэнт з кнігі Паглядзець
Шампанскае
Вядома, што ў Беларусі мусяць выконвацца пэўныя міжнародныя стандарты, і калі ў гатэлі патрабуюць шампанскае "Крыстал", яго павінны падаць, але, вядома, такое шампанскае на нашай зямлі знайсьці немагчыма, што яно тут існуе — міт. Адным вечарам Ніндзя загадаў Амару Аль Айамару, каб на наступны дзень у бары й рэстарацыі ў мэню зьявілася шампанскае "Крыстал". Амар адразу ў адмову, гэта ж па 800$ за бутэльку!
Але... Загадаў — зрабілі. На наступны вечар у гатэль завезьлі дзьве скрыні па дваццаць бутэлек шампанскага, якое каштавала аднаго жыцьця сумленнага беларуса. Але што зь ім далей рабіць, ніхто ня ведаў. Пастаяльнікі адмаўляліся яго піць, наведнікі з вуліцы — тым болей, за месяц звычайна магло прадацца толькі паўбутэлькі, і кліенты рашуча адмаўляліся плаціць за цэлую. Знаходзіліся тыя, хто прыходзіў п'яны, прыводзіў з сабою баб, выпендрываўся, замаўляў "Крыстал", а потым, выпіўшы, усчынаў сварку, маўляў, гэта было чарніла, а не шампанскае, лайно, несапраўдная марка, ён ведае гэта дакладна! Апошнія часта сыходзілі, пакідаючы афіцыянтаў тры месяцы сядзець без афіцыйнага заробку.
Праблема дайшла да Ніндзі, яму праз чатыры месяцы паскардзіўся галоўны бармэн Юра, зь якім той часта гутарыў, калі піў сваё любімае лёгкае віно, віно для дзядулі —як яго між сабой называлі супрацоўнікі.
Наш дзед паразважаў і абвясьціў такую навіну, гледзячы на трыццаць пяць бутэлек перад сабою:
— Кожны, хто працуе ў гатэлі, — брамнік, пакаёўка, маркетоляг, адміністратар, бармэн, афіцыянт, кожны, хто здолее прадаць адну і болей бутэлек шампанскага "Крыстал" каму заўгодна, атрымае пятнаццаць адсоткаў ад кошту кожнай прададзенай бутэлькі да свайго месячнага заробку!
І для кліентаў перасталі існаваць усе напоі, акрамя шампанскага "Крыстал", пакаёўкі шукалі па паверхах патэнцыйных пакупнікоў, брамнік пытаўся пра каштоўны напой у мінакоў, афіцыянткі гатовыя былі прадаваць яго аголенымі, абліваць ім грудзі альбо заліваць у пупкі, абы толькі... Але ўсе гэтыя памкненьні, заахвочваньні й рэклямаваньні не спрацоўвалі, кліентаў так проста ня возьмеш...
Адзіны пэрсанаж, які сьцяміў, як трэба гандляваць, быў бармэн Вова, які празь месяц набудзе сабе новую Аўдзі А4.
Вова быў высокі й хударлявы малады чалавек, насіў фрызуру кшталту глямурнага іракезу з ірванымі доўгімі пасмачкамі ззаду, вельмі любіў начныя дыскатэкі й новыя знаёмствы і марыў мець шмат грошай. Вова, калі, напрыклад, бачыў, што наведнік рэстарацыі маскаль і да ўсяго яшчэ й нахабны, а гэтак большасьць маскалёў пазнаецца адразу, дык вось, калі ён бачыў, што той маскаль зь дзяўчынаю, што ён выпендрываецца, што ён упершыню ў Менску, увесь апрануты ў рознакаляровае дарагое брыдоцьце, — Вова не вагаючыся прыносіў нават без замовы "Крыстал", з прамоваю, што гэта найлепшае пітво ў Беларусі, і калі яны сапраўды хочуць адчуць сябе тут па-панску, гэта самае тое.
У Вовы сапраўды быў талент знаходзіць патрэбныя моманты і талент адчуваць інтуітыўна, хто будзе піць і плаціць, а хто не.
Потым Вова прадаваў "Крыстал" замест вады, разьліваў яго замест апэрытываў і нават п'яным туркам аглаблёвую ён падліваў знакамітым шампанскім.
Тыдзень — і ўсе трыццаць пяць бутэлек зьніклі ў пэўным кірунку.
Праз другі тыдзень — на картку бармэну Вове, як і было абяцана, былі залічаныя адсоткі...
Вова адзін зрабіў рэвалюцыю. Ён паказаў, што ў Менску таксама могуць прадавацца такія напоі, і празь месяц у супэрмаркетах, у вітрынах пад шклом зьявілася шампанскае "Крыстал" па 1000$ за бутэльку, а па тэлевізары была запушчаная рэклямная кампанія: "Ня будзь скнарам, набудзь сваёй жанчыне штосьці вартае яе!"
