Песні для мёртвых і ўваскрэслых
Больш выяваў
Націсніце, каб павялічыць
19.50 BYN
Памер: 120x180 мм
Вага: 140 г
Purchase
Няма на складзе
Апісаньне
Песні для мёртвых і ўваскрэслых: вершы / Вальжына Морт. – Мінск : А. М. Янушкевіч, 2022. – 104 с.
ISBN 9778-985-7283-07-1
"Песні для мёртвых і ўваскрэслых" – гэта лірычны міф пра тое, як гісторыя гвалту жыве ў асобным чалавеку. Паэтка спявае свае Lieder у цемры рымскіх касцёлаў, у святле памяці, уяўлення, гісторыі і музыкі.
За гэтую кнігу аўтарка атрымала прэмію Грыфіна "За паэтычнае майстэрства" (2021).
ЗМЕСТ Паглядзець
Верш з кнігі
Біяграфія паэта
Я зняла Вашу кніжку з паліцы ў гасцях у Сандып.
Мы былі амаль знаёмыя – амаль знаёмства я згадваю
Цяпер цягнікі стаяць,
Сандып гатуе вячэру,
Ваша кніжка – у маіх здубянелых руках.
ISBN 9778-985-7283-07-1
"Песні для мёртвых і ўваскрэслых" – гэта лірычны міф пра тое, як гісторыя гвалту жыве ў асобным чалавеку. Паэтка спявае свае Lieder у цемры рымскіх касцёлаў, у святле памяці, уяўлення, гісторыі і музыкі.
За гэтую кнігу аўтарка атрымала прэмію Грыфіна "За паэтычнае майстэрства" (2021).
ЗМЕСТ Паглядзець
Верш з кнігі
Біяграфія паэта
Я зняла Вашу кніжку з паліцы ў гасцях у Сандып.
Анатацыя паведамляла: "жыве і працуе".
Выданне нядаўняе, а звесткі – састарэлі.
Мы былі амаль знаёмыя – амаль знаёмства я згадваю
з сорамам.
Я займалася гучным сэксам у гатэльным нумары,
а Вы стаялі пад дзвярыма,
жадаючы падараваць мне сваю кніжку.
Цяпер цягнікі стаяць,
занесеныя снежнай бурай,
і мне шкада цягнікоў,
нібы яны – дрыготкія матылі, цэлы
вывадак матылёў, апошні ў сваім родзе,
затрыманы сцюжай, якой у Англіі яшчэ не было.
Сандып гатуе вячэру,
Вы адышлі,
мой каханай сышоў.
Ваша кніжка – у маіх здубянелых руках.
Водгукі
Неабходны Лагін або Рэгістрацыя, каб напісаць водгук.
Раім паглядзець
Марына Цвятаева (1892-1941) – вядомая руская паэтэса, празаік, перакладчыца, уваходзіць у лік найлепшых рускіх паэтаў ХХ стагоддзя, хоць з тае прычыны, што яна была жонкаю белага афіцэра, яе творчасць аж да 1980-х гг. не вывучалася ў Расіі нават на філфаках універсітэтаў.
Гэта самая распусная кніга, — скажа каторы чытач. І слушна. А іншы запярэчыць, што самая цнатлівая. І будзе мець рацыю. Межы раю і пекла рухомыя і яны пралягаюць праз усе дзевяноста вершаў дзявятай кнігі Валянціны Аксак. У яе "Трэцім Эдэме" гібее разбэшчанасьць першага, сохне пыхлівасьць другога, набухаюць бутоны ўсёдаравальнага новага.
„У творчасці паэта ёсць адзін важны верш” - так піша Надзея Артымовіч у сваім эсэ „Паэзія – гэта вольнасць”, змешчаным у яе апошнім зборніку «Жоўтая музыка», выдадзеным нашай рэдакцыяй у 2005 годзе. Я не ведаю, які верш з'яўляецца гэтым адзіным, самым важным для яе самой. Спадзяюся, што ён увесь час пішацца. Але ж усё напісанае дагэтуль Надзеяй Артымовіч дае кожнаму з нас магчымасць адшукаць у яе паэзіі менавіта той самы, адзіны, важны верш – твой верш. Верш, які будзе ўсплываць у тваіх думках у розных неспадзяваных хвілінах і месцах. Верш – мантра, малітва, замова. Замова, мова, слова. Маўчанне – ці ж не самае таемнае і характэрнае для сакрум і прафанум ейнага жыццёва лёсу?
