Газеты “Бацькаўшчына” і “Беларус”. Выбранае

няма водгукаў

23.00 BYN

Памер: 145x200 мм

Вага: 860 г

Purchase

Няма на складзе

Гісторыя Кнігазбор (выдавецтва)Сэрыя "Бібліятэка Бацькаўшчыны"Спадчына: агледзіны

Апісаньне

Газеты “Бацькаўшчына” і “Беларус”. Выбранае : Да 70-годдзя газеты “Беларус” (1950–2020) / укладанне, падрыхтоўка тэкстаў, суправаджальныя тэксты, агульнае рэдагаванне, каментары, біяграфічны даведнік Наталлі Гардзіенкі, Лявона Юрэвіча. — Мінск : Кнігазбор, 2019. — 616 с. — (Бібліятэка Бацькаўшчыны ; кніга 39 ; Спадчына : агледзіны).

ISBN 978-985-7207-86-2.

Чацвёртая кніга ў падсерыі “Спадчына: агледзіны” серыі “Бібліятэка Бацькаўшчыны” прысвечаная дзвюм найбуйнейшым беларускім эміграцыйным перыёдыкам — газетам “Бацькаўшчына” і “Беларус”. Яны аб’ядноўвалі раскіданых па розных краінах суродзічаў, але, галоўнае, фармавалі і фармулявалі супольнае бачанне нацыянальнага мінулага і сучаснасці. Многія артыкулы, успаміны, развагі, інтэрв’ю, змешчаныя на іх старонках, важныя і актуальныя да сёння. Невялікая частка тэкстаў уключаная ў гэтую анталогію, якая мае паспрыяць пашырэнню цікавасці не толькі да згаданых выданняў, але і ўвогуле да нацыянальнай карціны свету ва ўспрыманні эміграцыі.

                Беларусь — гэта значыць найперш — змаганьне.
                Змаганьне — гэта значыць найперш — за Беларусь.
                У гэтым фактычна і ёсьць самыя пачаткі, самыя
                асновы, сказаць бы “азы”, як казалі калісь у нас,
                вучачыся царкоўна-славянскае граматы-азбукі,
                “азы” беларускае нацыянальнае сьведамасьці.
                                                                                Антон Адамовіч

                Але ёсьць глыбейшая прычына нашых наяўных
                 бедаў — прычына, што папяраджае ўсе іншыя, а якая
                ў мінулым не дазволіла нам сабрацца зь сіламі, каб
                ськінуць зь сябе ярмо няволі. Тэй прычынай ёсьць
                нябачная навонкі духовая няволя, у зрадным павуціньні,
                якое шмат хто з нас затраціў шлях да шчасьця
                й свабоды.
                                                                                Пётра Манькоўскі

ПРА КНІГУ

Мюнхенская "Бацькаўшчына" і нью-ёркскі "Беларус": кніга пра дзве легенды беларускай эміграцыі

Газеты “Бацькаўшчына” і “Беларус”: Дзве душы — адзін лёс (Ганна Севярынец, BUDZMA.BY)

ЗМЕСТ Паглядзець

ФРАГМЕНТ З КНІГІ Паглядзець

З артыкулу “Аб прызнаньні беларускае нацыянальнасьці ў Францыі”

…Фактычна, змаганьне Беларусаў у Францыі за прызнаньне свае нацыянальнасьці пачалося ў канцы 1930 году, ад часу паўстаньня “Хаўрусу”.

“Хаўрус”, зарэгістраваны ў прэфэктуры як беларуская культурна-асьветная арганізацыя з пяцьма аддзеламі на правінцыі, лікам каля 300 сяброў, хутка ўвайшоў у каалізію з францускай адміністрацыяй у трактаваньні нацыянальнасьці сваіх сяброў.

Згодна з францускай (як, зрэшты, і іншых эўрапэйскіх дзяржаваў) канцэпцыяй, паняцьце нацыянальнасьці поўнасьцяй пакрываецца з паняцьцем дзяржаўнае прыналежнасьці. Адсюль: які пашпарт — такая й нацыянальнасьць. Выняткам, праўда, зьяўляліся асобы безьдзяржаўныя (апатрыды), але права на безьдзяржаўнасьць прызнавалася толькі расейскай, армянскай і пазьней гішпанскай эміграцыям як эміграцыям масавым. Дзеля адрозьненьня кажнага з гэтых безьдзяржаўных грамадзян да акрэсьленьня “апатрыд” дадавалася акрэсьленьне паходжаньня (орыжын 603 ): паходжаньня расейскага, паходжаньня армянскага й г. д.

Беларуская эміграцыя ў сваёй масе (каля 80 %) прыехала ў Францыю з польскімі пашпартамі, рэшта — з латыскімі, летувіскімі і інш.

Таму нацыянальнасьць Беларусаў азначалася ў дакумэнтах, выдаваных ім францускай адміністрацыяй, паводля іхных пашпартоў.

Нязначная колькасьць нашых “безьдзяржаўных” запісвалася “расейскага паходжаньня”.

З паяўленьнем “Хаўрусу” пачалі часамі здарацца й кур’ёзныя рэчы. Скажам, якісь аддзел ці цэнтраля ладзяць баль, спэктакль ці мітынг (а такія рабіліся досыць часта), падае ў паліцыю прозьвішчы асобаў, адказных за парадак гэтае імпрэзы — зразумела, кагосьці ізь сяброў свае арганізацыі. І вось атрымоўваецца часамі: антыпольскім мітынгам кіруе Паляк. Быў адзін выпадак, калі на адным з такіх мітынгаў Беларусы пабіліся з Палякамі. Фармальна-ж, паводля рапартаў паліцыі, пабіліся Палякі з Палякамі з-за Беларусаў пры поўнай адсутнасьці апошніх…

(канец фрагменту)

Водгукі

Неабходны Лагін або Рэгістрацыя, каб напісаць водгук.

Раім паглядзець

Гісторыя Гародні (1919–1991)

Акерман Фэлікс

Гэтая кніга — спроба напісаць гісторыю Гародні ХХ стагодзьдзя з гледзішча культурнай антрапалёгіі. Яе базай паслужылі вусныя аповеды гарадзенцаў, архіўныя пошукі, а таксама ранейшая гістарыяграфія, да якой аўтар ставіцца падкрэсьлена крытычна. Адказ на пытаньне, як узьнікла беларуская Гародня, даецца з улікам мясцовай гісторыі фармаваньня трох нацыянальных праектаў — польскага, савецкага і ўласна беларускага — на сутыку трох краін — Беларусі, Польшчы і Літвы.

Запісы БІНіМ. №35

Тэмай сёлетніх “Запісаў” стала ўласна літаратура, ня толькі эміграцыйная, а беларуская цалкам. Тэксты літаратурнай тэматыкі публікуюцца ў розных разьдзелах нумару.

Саветызацыя Заходняй Беларусі (1944—1953 г.)

Шумскі Ян

Гэта кніга пра тое, як другія саветы асталёўваліся ў Заходняй Беларусі, пачынаючы з 1944 г. Насуперак афіцыйнай догме, саветызацыя тут суправаджалася масавым незадавальненнем насельніцтва і, як вынік, масавымі рэпрэсіямі супраць яго. Аўтар паказвае, што п’янства, недавер да мясцовых кадраў, распуста, тэрор былі неад’ёмным спадарожнікам сталінскага апарату ўлады. Кніга таксама прэзентуе нарыс пасляваенных рухаў супраціву ў Беларусі — уласна беларускага, польскага, украінскага і літоўскага.