Не адчайваемся

Топ продажаў №1 за Ліпень 2021

Больш выяваў

Націсніце, каб павялічыць

2 водгукі

Грынь Васіль

24.00 BYN

Памер: 130x200 мм

Вага: 290 г

Purchase

Няма на складзе

Проза Кнігазбор (выдавецтва)Сатыра і гумар Грынь Васіль Намінанты на Прэмію Гедройця'2021

Апісаньне

Не адчайваемся / Васіль Грынь. – Мінск : Кнігазбор, 2021. — 248 с.

ISBN 978-985-883-019-9.

Васіль Грынь. Родам з Маладэчна, займаецца турыстычнымі паслугамі. Купіў хутар Засцянак Скрыплеў на Валожыншчыне, дзе і займеў цудоўнага суседа, адметнага сваёй дасціпнасцю і непасрэднасцю. Размовы з Браніславычам, замалёўкі з мясцовага жыцця, а яшчэ крыху ўспамінаў з дзяцінства і дарослае іх усведамленне — вось што складае гэтую кнігу. Адметна, што напісана яна каларытнай гаворкай.

ПРАДМОВА Паглядзець

Перад тым як вы будзеце чытаць гэтую кнігу (а пачынаць можна з любой старонкі), не падуймайце, што я вар’ят, — я і сам такога не чакаўшы. Лічыў і лічу сябе маладзечанскім правінцыйным інтэлігентам, нават з невялічкай навуковай ступенню магістра адукацыі ў галіне гісторыі. Аспірантуру мусіў кінуць, бо рана ажаніўся, з’явілася першае дзіця — а зубы на паліцы. Метамарфоза. Спартыўныя захапленні сталі работай, а навука гісторыя трансфармавалася ў захапленні краязнаўствам — так было кавалак часу, пакуль з горных лыжаў (доўга працаваў у галіне гарналыжных тураў) пабудаваў дом пад Менскам і стала лягчэй. Потым саскочыў з лыжнай тэмы і купіў лодкі — стаў адзін з першых "пускаць караблікі" па нашых рэчках для турыстаў. Пачаў шукаць месца, каб было прама на рацэ… І знайшоў. Здаецца, што гістарычная спіраль біяграфіі замкнулася ў кропцы, недалёка, дзе я нарадзіўся, — у тых жа кутах. Купіў зарослы кінуты хутар і вярнуў яго да жыцця.

Як стаў высякаць хмызняк — з яго вылез сталы чалавек з блакітнымі вачыма, залатым зубам, з дзвюма шапкамі на галаве і сказаў мне: "Ха-ха! Здрасца вам! Добры дзень! Што та вы тутыка надумаўшы парабляць? Чый вы сын?" Гэта быў Станіслаў Браніслававіч Сергіевіч, апошні з карэнных жыхароў хутара Засцянак Скрыплеў, які на мапах ужо адзначаўся як "нежылое"… І пайшло… Мова, ці такі вось беларускі дыялект, якім гаварылі мае старыя, мой бацька, вярнулася мне ў вушы акурат у тэй момант, калі я быў адзін. І пачаў занатоўваць. Стаў запісваць разважанні шляхетнага бабыля Браніславыча, людзей з суседніх вёсак і хутароў, якія жывуць на зямлі. І вот гэтыя запісы, гэтыя назіранні і сталі зместам гэтай кнігі. А дзе-нідзе і свае разважанні.

Мова. Звяртаюся да граматыкаў і крытыкаў наконт правільнасці мовы. Я стараўся перадаць як мог каларыт і мясцовыя дыялектызмы. Пісаў, як бы сказаць, транскрыпцыяй. Можа, недзе не надта добра атрымалася, таму падвяргаць гэтыя тэксты граматычнаму аналізу з пункту гледжання сучасных правілаў ці "тарашкевіцы" — гэта бессэнсоўна. Больш таго, усю адказнасць у напісанні я бяру на сябе, і мая шаноўная рэдактарка тут ні пры чым, гэта свядомыя "памылкі", з аднэй мэтай — максімальна паспрабаваць перадаць фанетыку і сказаўтварэнні мясцовых.

Скажу шчыра — я з гэтага вельмі шчаслівы, з такіх жартаў і мудрасцяў, назіранняў, гісторый і баек. Шчаслівы з прыроды, з той работы, якой я займаюся. Шчаслівы, што сям’я мяне разумее, а людзі штогод вяртаюцца, нашы беларусы, але і не толькі. Я давольны, што работа па вяртанню жыцця на хутар на падставе майго прафесійнага вопыту мае вынікі — і некалі нежылое паселішча Засцянак Скрыплеў за 8 гадоў стала вядомае на кантынентах праз нашых гасцей! Вот табе і Беларусь — будзем любіць свой край, будзем ганарыцца яго гісторыяй і культурай, паважаць адзін аднэга — толькі тады ўсё зменіцца на лепшае.

Вырашыў дадаць яшчэ пару ўспамінаў са свайго дзяцінства, яны нібыта і вырываюцца з кантэксту хутарскіх баек, але хацелася б падзяліцца з вамі сваімі дзіцячымі пачуццямі і дарослым іх усведамленнем.

Ну і я не быў бы я, каб не ўставіў рэкламу сваёй прафесійнай дзейнасці — экатурызм і агратурызм, дзіцячы турызм. Звяртайцеся, прыязджайце на госці. Будзем радыя!

Маю вялікую ўдзячнасць да майго сябра Генадзя Канойкі і нашых агульных сяброў, якія, чытаючы нататкі ў фэйсбуку, настаялі, каб я гэта зрабіў.

Удзячны рэдактарцы Юліі Літвінавай за работу з тэкстамі і разуменне тэмы.

Удзячны кампаніі "Будзьма", якая фактычна завяршыла гэтую работу па стварэнні кнігі.

Наогул, першая рэдакцыя і макет былі амаль гатовыя на люты 2019 года, але потым чарада падзей, звязаных з пандэміяй і трагічнымі палітычнымі падзеямі ў краіне, навяла мяне на сумневы — каму гэта патрэбна. Але перакананні маіх сяброў, што гэта трэба выдаць, змабілізавалі, і вот аддаю вам на суд. Больш таго. У такія складаныя часы для нашай Радзімы назва гэтай кнігі, а яна ёсць частай прымаўкай майго дарагога суседа, якую ён любіць паўтараць сабе і астатнім, як ні на ёсць актуальная! Не адчайваемся!

Дай усім Божа!

ФРАГМЕНТ З КНІГІ Паглядзець

Водгукі

Неабходны Лагін або Рэгістрацыя, каб напісаць водгук.

Вераніка Аляксандраўна Сазонава
22.09.2021 - 22:35:44

Вельмі спадабалася чытаць Васіля ў ФБ. Цяпер пачытаю і ў кнізе.

Анатоль Сцбрк
09.08.2021 - 12:33:18

!!!!!

Раім паглядзець

Рэвалюцыя

Марціновіч Віктар

Масква 2000-х. Горад, дзе віруюць ашаламляльныя грошы і пануюць стальныя норавы. Дзе чалавек існуе ў каардынатах падначалення і спакусы, дзе воля — гэта найчасцей воля да ўлады. Галоўны герой, выкладчык-эмігрант з Беларусі, патрапляе ў вір выпрабаванняў, якія вымушаюць яго нанова спасцігнуць тое, чаму адмова ад індывідуальнай свабоды ёсць такой салодкай. Гэты тэкст варта чытаць, каб адчуць і зразумець тыя энергіі, што стаялі за шмат якімі падзеямі на постсавецкай прасторы апошнія 30 гадоў.

Лісабонская ноч

Рэмарк Эрых Марыя

Змрочны пачатак саракавых. Стоячы ўначы на лісабонскай набярэжнай, нейкі мужчына не зводзіць вачэй з карабля. Гэты мужчына – нямецкі эмігрант. Яго мэта – Амерыка. Але ён не мае ні візы, ні грошай. Раптам незнаёмец прапаноўвае яму два квіткі на карабель. Задарма, але пры адной умове: ён не хоча заставацца ў гэтую ноч адзін. Ён хоча расказаць іншаму чалавеку сваю гісторыю: гісторыю ўцёкаў, гісторыю, якая пачалася ў Аснабруку ў 1933 годзе...

Нормы камічных паводзін

Гакл Эміль

Раманы "Пра бацькоў і дзяцей" і "Нормы камічных паводзін" звязваюць міжсобку постаці дзвюх асобаў апавядальніка (у якім мы пазнаем многія рысы самога аўтара) і ягонага бацькі. У першай са згаданых аповесцяў чытач выпраўляецца на прагулку з галоўнымі героямі, у размовах якіх чаргуюцца ўспаміны, дзіцячыя траўмы ці каментары актуальных ды гістарычных падзей, і з усяго гэтага паўстае цэльны вобраз не толькі жыцця апавядальніка, але і ўсёй эпохі. Цэнтральнае месца ў другой аповесці (яе дзеянне адбываецца на некалькі гадоў пазней), займае бацькава хвароба і смерць, якую сын па-свойму спрабуе адрэфлексаваць, выправіўшыся ў дэльту Дуная на пошукі сябе самога.