На розныя галасы. Анталогія сучаснай польскай драматургіі
12.00 BYN
Памер: 145x200 мм
Вага: 540 г
Purchase
Апісаньне
На розныя галасы. Анталогія сучаснай польскай драматургіі ; пераклад з польскай Марына Казлоўская, Марыя Пушкіна, Алена Мальчэўская, Андрэй Хадановіч, Марына Шода. – Мінск: Логвінаў, 2019. – 412 с.
ISBN 978-609-8213-70-6
Анталогія сучаснай польскай драматургіі "На розныя галасы" – гэта не першая спроба прадставіць п'есы аўтараў і аўтарак з Польшчы для беларускіх чытачоў і тэатраў. Але з часоў апошніх падобных перакладаў прайшло больш за дзесяць год, і таму мы спадзяемся, што выхад гэтай анталогіі справакуе новую хвалю цікавасці да польскай драматургіі. Тым больш гэта не адкрыццё незнаёмага, і ў беларускай тэатральнай прасторы мы маем трывалы падмурак гэтай цікавасці. Чым ён умацоўваўся? У першую чаргу п'есамі класікаў Станіслава Віткевіча, Вітальда Гамбровіча, Тадэвуша Ружэвіча, Славаміра Мрожэка. Не так шмат знойдзецца беларускіх тэатраў, у афішы каторых за апошнія дваццаць гадоў не мільганула ніводнае з гэтых прозвішчаў (з прадмовы).
Ва ўступным тэксце Ізабела Міркут адзначае, што п'есы, прадстаўленыя ў гэтай анталогіі, яднае іх польскасць — рознымі спосабамі і мовамі аўтары і аўтаркі адказваюць на выклікі сучаснасці сваёй краіны. Але ўнікальнасць гэтых тэкстаў палягае ў тым, што калі палякі счытваюць у гэтых сюжэтах Польшчу, то і для нас яны аказваюцца абсалютна пазнавальнымі, быццам спісанымі з беларускага тут і цяпер. Нас таксама хвалююць праблемы агульнанацыянальнай памяці, грамадскага і індывідуальнага асэнсавання мінулага, разрыву сувязі паміж пакаленнямі, адсутнасці агульнай для ўсіх традыцыі. Гэтыя тэмы праступаюць у кожным тэксце анталогіі.
ЗМЕСТ Разгарнуць
ISBN 978-609-8213-70-6
Анталогія сучаснай польскай драматургіі "На розныя галасы" – гэта не першая спроба прадставіць п'есы аўтараў і аўтарак з Польшчы для беларускіх чытачоў і тэатраў. Але з часоў апошніх падобных перакладаў прайшло больш за дзесяць год, і таму мы спадзяемся, што выхад гэтай анталогіі справакуе новую хвалю цікавасці да польскай драматургіі. Тым больш гэта не адкрыццё незнаёмага, і ў беларускай тэатральнай прасторы мы маем трывалы падмурак гэтай цікавасці. Чым ён умацоўваўся? У першую чаргу п'есамі класікаў Станіслава Віткевіча, Вітальда Гамбровіча, Тадэвуша Ружэвіча, Славаміра Мрожэка. Не так шмат знойдзецца беларускіх тэатраў, у афішы каторых за апошнія дваццаць гадоў не мільганула ніводнае з гэтых прозвішчаў (з прадмовы).
Ва ўступным тэксце Ізабела Міркут адзначае, што п'есы, прадстаўленыя ў гэтай анталогіі, яднае іх польскасць — рознымі спосабамі і мовамі аўтары і аўтаркі адказваюць на выклікі сучаснасці сваёй краіны. Але ўнікальнасць гэтых тэкстаў палягае ў тым, што калі палякі счытваюць у гэтых сюжэтах Польшчу, то і для нас яны аказваюцца абсалютна пазнавальнымі, быццам спісанымі з беларускага тут і цяпер. Нас таксама хвалююць праблемы агульнанацыянальнай памяці, грамадскага і індывідуальнага асэнсавання мінулага, разрыву сувязі паміж пакаленнямі, адсутнасці агульнай для ўсіх традыцыі. Гэтыя тэмы праступаюць у кожным тэксце анталогіі.
ЗМЕСТ Разгарнуць
Водгукі
Неабходны Лагін або Рэгістрацыя, каб напісаць водгук.
Раім паглядзець
Мастацкі свет знакамітай п'есы «Пігмаліён» Джорджа Бернарда Шоў (1856–1950), англійска-ірландскага драматурга, лаўрэата Нобелеўскай прэміі, сатканы з парадоксаў і неверагодных метамарфоз. Простыя ісціны ён даказвае «ад адваротнага», пераказваючы сюжэт вядомага старагрэцкага міфа «навыварат»... У адрозненне ад вядомых нашаму масаваму чытачу рускіх перакладаў п'есы, гэты пераклад зроблены паводле поўнага англійскага выдання, з захаваннем аўтарскіх прадмовы, паслямоўя і ўставак.
Хто яны, «тутэйшыя» са знакамітай аднайменнай п'есы? Гэта мастацкі маркер беларусаў, якія адчулі сваю адметнасць, але не дайшлі да беларускасці. Галоўны купалаўскі «тутэйшы» Мікіта Зносак калісь марыў пра змяшанне моваў і этнасаў — і што ж, у эпоху глабалізацыі тое нібыта спраўджваецца... На сённяшнія рэаліі пясняр глядзіць з той самай задуменнай, прыхаванаю ў вусах усмешкай: маўляў, усё мінецца.
зьніжка
Бертальт Брэхт (1898-1956) – нямецкі драматург і паэт, стваральнік «эпічнага тэатра», чалавек, які ўсё сваё жыццё мусіў рабіць выбар паміж рознымі таталітарнымі ідэалогіямі і, як мог, супрацьстаяў кожнай з іх. Драма «Узлёт Артура Уі, які можна было спыніць» (1941) не толькі паказвае тэхналогію заваявання ўлады гітлераўскім і да яго падобнымі рэжымамі, але і ставіць вечнае пытанне: ці можа палітыка наогул быць маральнай?
