Вяртанне Ліліт : астрапсіхалагічны раман у 4-х частках / Юлія Шарова. – 2-выданне. – Мінск : А. М. Янушкевіч, 2019. – 316 с.
ISBN 978-985-7210-05-3.
Ліліт, першая жонка Адама, пакінула рай і не прыжылася ў пекле. За гэта Бог і Д’ябал змусілі яе падпісаць угоду, паводле якой Ліліт мусіць бясконца ўвасабляцца ў зямных жанчын і жыць сярод людзей. Пабадзяўшыся па свеце, Ліліт урэшце трапляе ў сучасны Мінск. Тут яна сустракае журналіста газеты "Наша Нядоля", які марыць пра літаратурную славу, папулярную блогерку, якая вучыць жанчын абуджаць у сабе Багіню, дэмана, які спакушае жанчын ды анёла, які ўдзень працуе праграмістам і складае гараскопы, а ўначы гуляе па дахах. Таксама Ліліт сустракае вучонага ката, здольнага адрозніць оперы Вівальдзі ад італьянскага Гендэля, а яшчэ дзяўчыну-псіхолага, якой дапамагае раскрыць рэдкі дар з дапамогаю картаў Таро.
ЗМЕСТПрадмова
Частка I. СУКУБ
Частка II. ЧОРНЫ МЕСЯЦ
Частка III. СПАДАР ЯНКА
Частка IV. БЕЛЫ МЕСЯЦ
Паслямова
Астрапрсіхалагічны партрэт аўтаркіСонца ў Авене робіць як індывідуалісткай, але становішча свяціла ў 7-м натальным доме змушае ўвесь час улічваць меркаванне атачэння. Месяц кіруе 10-м домам і стаіць у Стральцы, а гэта спрыяе пісьменніцтве. Схільнасць да буйной раманнай прозы вызначае моцны Юпітэр у Раку ў 10-м доме, які станоўча аспектуе Меркурый у Рыбах, а Нептун у 3-м доме дае фантазію і талент прыдумляць сюжэты.
Асцэдэнт у Шалях мог бы зрабіць аўтарку ўзорам мудрасці ды ўзважанасці, але Плутон у 1-м доме прымушае перастройваць уласнае жыццё і дзеля гэтага рашуча ламаць наяўныя рамкі. Бо без вогнішча, на якім згарыць старое, не будзе Фенікса.
ФРАГМЕНТ З КНІГІ Паглядзець
ПРАДМОВА
Пры шырокім круглым стале з белага мармуру сядзелі трое — Бог, Д’ябал і высокая хударлявая жанчына са смаліста-чорнымі доўгімі валасамі. Жанчына была ў смарагдавага колеру строі. Рукі яна трымала на стале. Ейныя запясці сціскаў ланцуг, але яна не выглядала скоранай. Яна глядзела ў вочы то Богу, то Д’яблу.
Ні Бог, ні Д’ябал не вытрымлівалі ейнага позірку.
Бог ніяк не называў гэтую жанчыну, а калі яна пакінула ягонае валадарства, то наагул паспрабаваў зацерці ўсялякую памяць пра яе.
Д’ябал даў ёй імя Ліліт, а калі яна пакінула і ягонае валадарства, то ўгневаўся яшчэ болей за Бога.
— Трэба дамаўляцца, — урэшце пачаў Бог, намагаючыся не глядзець на Ліліт. — Ты, мусіць, ведаеш, што Бясконцае намі незадаволенае. Усімі намі.
— Бясконцае мяркуе, што ты не можаш існаваць як вольны дух, — вёў далей Д’ябал. — А калі ты не хочаш быць ні з ім, ні са мной, то мы мусім знайсці кампраміс. Таму будзем дамаўляцца.
— Са звязанымі рукамі? — здзекліва прамовіла Ліліт.
Ланцугі ўмомант разваліліся на кавалачкі і за хвілі ператварыліся ў пыл.
— Зразумей нас правільна. Бясконцае намі незадаволенае, і калі б мы не прывялі цябе на перамовы, яно б занялося намі.
— Пакуль ты не падпішаш угоду, ты адсюль не выйдзеш.
Не выйдзе. Ногі таксама скутыя ланцугамі ад костак да каленяў. Якая ж любата — выкрадаць некага на падпісанне ўгоды! Бясконцае ніколі не адказвала ёй, калі Ліліт да Яго звярталася, а гэтым двум зрабіла такую ласку.
— Калі Бясконцае нагэтулькі зацікаўленае ва ўгодзе, чаму Яно не тут? — запыталася жанчына, хоць адказ для яе быў відавочны.
— Бясконцае задаволіцца дакументам за тваім подпісам. Яму няма калі нас траіх выслухоўваць.
— А калі я не падпішу?
— Ты падпішаш... — сказаў Бог.
— Якія ўмовы?
Д’ябал пстрыкнуў пальцамі левай рукі — на стале з’явіліся пергамент і гусінае пяро, якое само сабой спрытна забегала па аркушы, выводзячы слова за словам.
1. Ліліт, першая жонка Адама, пасля — дэман ночы, пагаджаецца жыць на зямлі сярод людзей.
2. Ліліт зможа заняць цела зямной жанчыны, з якога толькі што адляцела неўміручая душа. Такая жанчына будзе звацца носьбіткай.
3. Носьбіткай можа стаць цела жанчыны, якая ніколі не была замужам і не мела дзяцей. Момант уцелаўлення павінны прыпадаць роўна на вяртанне Чорнага Месяца ў гараскопе носьбіткі.
4. Асоба носьбіткі знікае ў момант адлёту яе неўміручай душы, а цела цалкам пераходзіць пад кантроль Ліліт. Разам з новым целам Ліліт атрымлівае ўсе ўспаміны носьбіткі і ўсе ейныя фізічныя і псіхічныя адметнасці.
5. Носьбітка, цела якой зойме Ліліт, застаецца смяротнай жанчынай. Па надыходзе яе смерці Ліліт мае права заняць цела іншай жанчыны, калі ўмовы адпавядаюць укладзенай угодзе.
6. Пры ўцелаўленні ў маладую носьбітку Ліліт абавязваецца чыніць паслугі Д’яблу да трэцяга вяртання Чорнага Месяца. Падрабязней глядзі дадатак да ўгоды.
— Я хачу паглядзець дадатак, — сказала Ліліт.
Пяро спынілася. Д’ябал незадаволена прыкусіў губу і засоп.
— Ты была сукубам, і ты ім будзеш, калі ўцелаўленне адбудзецца раней за трэцяе вяртанне Чорнага Месяца. Пазней ад жанчыны ўсё адно ніякага толку, хто на такое паквапіцца?
Ліліт разумела, чаму Д’ябла так непакоіць той пункт дамовы: у ягоным свеце жанчыны не ведалі пра ўласную моц і спрабавалі чэрпаць яе праз мужчын.
Некалі, яшчэ ў Раі, яна сустрэла Еву ля Дрэва Пазнання, наіўную Еву, гэтаксама падманутую Богам, якому раптам закарцела, каб у пары быў той, хто кіруе, і той, хто слухаецца. Ліліт, ператвораная ў змяю за свой бунт супраць Божага парадку, размаўляла з Евай. «Калі жанчыны пачнуць падаваць руку адна адной, яны атрымаюць вялікую моц», —
сказала яна тады.
Але гэта было не ў інтарэсах Бога. Еву ствараў ён сам, без непасрэднага ўдзелу Бясконцага, таму ўклаў у ейнае сэрца віну, а пасля выкінуў разам з Адамам са свайго валадарства.
Так Ева і жыла з віной за здзейсненае, а ўсю сваю моц аддавала Адаму — як плату за грэх. Пяро зноў забегала па пергаменце:
7. Ліліт можа абіраць сабе носьбітку, калі смерць папярэдняй наступіла на маладым Месяцы. Калі гэта адбылося на поўню ці на старым Месяцы, абіраць носьбітку будуць Бог і Д’ябал.
8. Ліліт пакідае сабе бальшыню здольнасцяў, якія мела да падпісання ўгоды, але зможа імі карыстацца толькі ад заходу да ўзыходу сонца. Без прывязвання да часу Ліліт можа выкарыстоўваць сваю здольнасць празорлівасці і наслання. Усе здольнасці і ўмовы іхнага ўжывання пазначаныя ў дадатку да ўгоды.
9. Ліліт не мае права выходзіць замуж.
10. Носьбіткі пасля ўцелаўлення ў іх страчваюць здольнасць да зачацця.
11. Ліліт не мае права дапамагаць жанчынам нават пры пагрозе іхнаму жыццю і здароўю. Вынятак складаюць дзяўчынкі да першага вяртання Чорнага Месяца. Такія дзяўчынкі могуць атрымліваць ад Ліліт здольнасць празорлівасці і наслання.
12. Ліліт не мае права раскрываць сваю таямніцу і даваць уратаваным дзяўчынкам здольнасцяў болей, чым вызначана ўгодай.
13. Ліліт мае права ратаваць дзяўчынак у адной і той самай краіне толькі раз на стагоддзе.
14. Парушэнне ўгоды вядзе да пакарання Ліліт вечным зняволеннем пад наглядам Бога і Д’ябла.
— Трэ падпісваць, часу няма, — сказаў Бог. — Ад нас вымагаюць дакумента!
— Я нічога не буду падпісваць, — сказала Ліліт.
— Думаеш, ты мацнейшая за нас двух і ад цябе тут хоць нешта залежыць? — з пагардай перапытаў Д’ябал.
І яны паглядзелі ёй у вочы. Ліліт магла б вытрываць позірк аднаго з іх, але разам яны былі занадта рашучыя ў выкананні свайго плана. Іх прышпорвалі страх перад Бясконцым і прага ўлады, а жанчына ў смарагдавага колеру строі ўсё псавала.
У той момант яна зразумела, хто перадаў зямным мужчынам такую зацятасць у змаганні за ўладу. Бог і Д’ябал у гэтым былі падобныя як браты-блізнюкі.
Ліліт супраціўлялася. Левая рука бялела і дрыжэла, але цягнулася да пергаменту насуперак ейнай волі. Пяро, якое імкнулася ўкласціся ёй у пальцы, зламалася — апошняе, што яна магла зрабіць у сваю абарону. Далонь, як нежывая, упала на пергамент. Скуру нешта апякло. Ліліт ускрыкнула і заўважыла, што на тыльным баку далоні з’явіўся моцны апёк, а на пергаменце пад угодай стаіць чорны значак — позні сход Месяца з крыжам унізе.
— Так нават і лепей, — сказаў Бог і выцер пот з ілба. — Вось і дакумент — Бясконцае будзе не ў прэтэнзіі.
— Так ці іначай, але красуню чакае вечнасць, — гігікнуў Д’ябал. — Вечная змена носьбітак або вечная і страшная вязніца. Гэта мы з табой добра прыдумалі. А цяпер выправім яе да зямных людзей. Акурат поўня, наш ход. Можаш быць упэўненая, мы цябе без прыгодаў не пакінем!
Хто б сумняваўся.
Ліліт зняможана апусціла твар на рукі, што ляжалі на белым мармуровым стале. Яна цяпер не верыла ў Бясконцае, бо калі яно дапускае падпісанне ўгоды, падобнай да прысуду, дык на што можна спадзявацца.
Яна хацела падаць руку Еве, але загубіла і яе, і сябе.
Цэлая вечнасць у няволі наперадзе.
Цэлая вечнасць.
(Канец фрагменту)
