Спітыя баркасы
Апісаньне
Вершы. — Мінск: Каўчэг, 2014. — 84 с.ISBN 978-985-7086-87-0.
Кніга Змітра Вішнёва складаецца з падарожных вершаў. Аўтар вядзе хітрую гульню са словам і вобразам, слухае “грукат цягніковых зубоў” і “булькае пра свабоду”, правакуе чытача да пабудовы фантазійных краявідаў. Каларыт гэтага зборніка стварае марская тэма: баркасы, якары, шторм, камбала, вясёлыя піраты.
“…адзін з самых паспяховых аўтараў сваёй краіны, які пранізлівымі і пачуццёвымі тэкстамі ўвасобіў літаратуру свайго пакаленьня…”
(Der Tagesspiegel)
“Паэзія “маэстра” дэманстравала зубатасць кракадзіла. Вершы шпурлялі ў твар, як канфеці, а можа быць, як яд змяі-акулярніцы”.
(газета “Культура”)
“…паэзію гэтага аўтара вылучае ідэйная глыбіня і арыгінальнасць мыслення”
(“Беларуская газета”)
“Мора прыцягвала паэта. Нават калі паэт з’язджаў ад мора за тысячы кіламетраў, яно дацягвалася да яго сваімі шчупальцамі. Таму раз на год паэт здаваўся і ехаў паслухаць, “як хвалі грукаюць маякоўскім”. Самыя нязвыклыя творы ў паэта здараліся падчас вандровак па свеце. На аблоках ён крэсліў піктаграмы, зазвычай планіраваў на барныя стойкі, дзе ствараў фантастычныя кактэйлі. Свабода аднаўлялася ва ўсёй сваёй прыгажосці! У рознакаляровасці фарбаў, у разнастайнасці бруду…”
ЗМЕСТ Паглядзець
Пра аўтара Паглядзець
ФРАГМЕНТ З КНІГІ Паглядзець
Водгукі
Неабходны Лагін або Рэгістрацыя, каб напісаць водгук.
Раім паглядзець
Юсцінас Марцінкявічус (1930-2011) — прызнаны класік літоўскай паэзіі другой паловы мінулага і пачатку цяперашняга стагоддзя. Яго паэзіі ўласцівы тонкі лірызм, які незвычайным чынам спалучаецца з адметнай публіцыстычнасцю.
Шандар Петэфі (1823-1849) — нацыянальны паэт Венгрыі, пачынальнік рамантычнай паэзіі на венгерскай мове. Для Венгрыі яго творчасць мела такое самае значэнне, як творчасць Янкі Купалы для Беларусі.
„У творчасці паэта ёсць адзін важны верш” - так піша Надзея Артымовіч у сваім эсэ „Паэзія – гэта вольнасць”, змешчаным у яе апошнім зборніку «Жоўтая музыка», выдадзеным нашай рэдакцыяй у 2005 годзе. Я не ведаю, які верш з'яўляецца гэтым адзіным, самым важным для яе самой. Спадзяюся, што ён увесь час пішацца. Але ж усё напісанае дагэтуль Надзеяй Артымовіч дае кожнаму з нас магчымасць адшукаць у яе паэзіі менавіта той самы, адзіны, важны верш – твой верш. Верш, які будзе ўсплываць у тваіх думках у розных неспадзяваных хвілінах і месцах. Верш – мантра, малітва, замова. Замова, мова, слова. Маўчанне – ці ж не самае таемнае і характэрнае для сакрум і прафанум ейнага жыццёва лёсу?
