Пакахай мяне, калі ласка…
3.40 BYN
Памер: 130x200 мм
Вага: 400 г
Purchase
Няма на складзе
Апісаньне
Зборнік сучаснай жаночай беларускай прозы. – Мінск : Кнігазбор, 2009. – 366 с. – (Бібліятэка Саюза беларускіх пісьменнікаў "Кнігарня пісьменніка"; вып. 3).
Наклад кнігі цалкам прададзены.
ISBN 978-985-6930-41-9
Гэтую кнігу "Бібліятэчкі Саюза беларускіх пісьменнікаў "Кнігарня пісьменьніка" склалі сучасныя жаночыя апавяданні. Большасьць твораў цягам апошніх гадоў друкавалася ў часопісе "Дзеяслоў", большасьць аўтарак – нядаўнія студэнткі і школьніцы, якія ня маюць пакуль сваёй першай кнігі...
Калі вы чакаеце дзяўчынку, абавязкова прачытайце зборнік сучаснай жаночай беларускай прозы “Пакахай мяне, калі ласка...” У кнізе зьмешчаны тэксты 22-х аўтарак, у кожнай зь якіх — свой голас, свая інтанацыя. Пры гэтым, зборнік пакідае адчуваньне гарманічнае цэльнасьці. Шматгалосьсе жанчынаў-літаратарак, якія ня хочуць выходзіць з-пад якога-колечы кантролю, бо ў гэтае псэўдакантраляванасьці — іхная сіла й вышэйшая ўлада, ёсьць сімфоніяй жаноцкасьці. (Анатоль Івашчанка. Пяцікніжжа Свабоды)
ЗМЕСТ Паглядзець змест цалкам
Наклад кнігі цалкам прададзены.
ISBN 978-985-6930-41-9
Гэтую кнігу "Бібліятэчкі Саюза беларускіх пісьменнікаў "Кнігарня пісьменьніка" склалі сучасныя жаночыя апавяданні. Большасьць твораў цягам апошніх гадоў друкавалася ў часопісе "Дзеяслоў", большасьць аўтарак – нядаўнія студэнткі і школьніцы, якія ня маюць пакуль сваёй першай кнігі...
Калі вы чакаеце дзяўчынку, абавязкова прачытайце зборнік сучаснай жаночай беларускай прозы “Пакахай мяне, калі ласка...” У кнізе зьмешчаны тэксты 22-х аўтарак, у кожнай зь якіх — свой голас, свая інтанацыя. Пры гэтым, зборнік пакідае адчуваньне гарманічнае цэльнасьці. Шматгалосьсе жанчынаў-літаратарак, якія ня хочуць выходзіць з-пад якога-колечы кантролю, бо ў гэтае псэўдакантраляванасьці — іхная сіла й вышэйшая ўлада, ёсьць сімфоніяй жаноцкасьці. (Анатоль Івашчанка. Пяцікніжжа Свабоды)
ЗМЕСТ Паглядзець змест цалкам
Водгукі
Неабходны Лагін або Рэгістрацыя, каб напісаць водгук.
Раім паглядзець
У кнігу лірычнай прозы Адама Глобуса “Толькі не гавары маёй маме…” сабраныя кароткія аповесці пра каханне і суперажыванне, пра лютасць і мужнасць, пра здзіўленне і гідкасць. Ёсць у кнізе і аповесць іранічная, а таксама — кароткі раман пра лёгкае расчараванне.
У кнігу увайшлі апавяданні, што ствараліся цягам многіх гадоў. Яны — пра лёс падлеткаў-дзетдомаўцаў, “сірот-бязбацькавічаў”, сталенне якіх прыпала на няпросты пасляваенны час. Як адзначае аўтар у прадмове, “гэтая кніга пісалася ўсё маё жыццё: як жылося, так пісалася, і наадварот. Стыхійна... Гэтыя апавяданні і прапаноўваю чытачу – упершыню пад адной вокладкай на матчынай мове, цалкам сам з вулічных і вясковых, як і асірочанае ліхалеццем вайны і міру… маё вулічнае пакаленне”.
Аднаму з герояў рамана Пятру Махавікову падарылі на Новы год нататнік-штодзённік, ён даў сабе слова штодня рабіць занатоўкі, бо год 2000 незвычайны. Слова Пятро стрымаў, у выніку нарадзіўся адмысловы дзённікавы раман з 12 раздзелаў, які стаўся стрыжнем кнігі, вакол яго, нібы вінаградная лаза, абвіваюцца астатнія 16 раздзелаў твора.
